Even tussendoor: enkele foto's

Paul Doyle & wife Karen Shinkins

Bonjour,

Gisteren hebben we onze opdracht rond de company profiles afgerond. We zijn dus helemaal klaar voor iets nieuws... Met een lijst van de bekendste tijdschriften uit de VS en daarbuiten trokken we naar een gigantische boekenwinkel in de buurt. De volledige namiddag hebben we gespendeerd aan het zoeken en onderzoeken van tijdschriften die eventueel iets over onze atleten zouden kunnen publiceren. Nadien hebben we de tijdschriften aan de gepaste atleet/atlete gelinkt.
Vandaag hebben we ons onderzoek verder gezet en hebben we vooral gezocht naar uitzonderlijke, opmerkelijke facts/verhalen van de atleten die deze magazines eventueel zouden kunnen publiceren. De komende dagen zullen we vooral onze tijd besteden aan het schrijven van brieven naar deze magazines waarin wij hen uitleggen waarom het interessant is een artikel te schrijven over die bepaalde atleet/ atlete. Het is dus vooral belangrijk onze atleten op een unieke en vooral onderscheidende manier te promoten. We stelden ook nog voor om bepaalde Europese sportmagazines te contacteren met het oog op de Golden League en Grand Prix meetings komende zomer...


bisou, Kim&Helena

Dat Andere Amerika...

Gisteren gingen we vol goede moed met de auto naar Downtown Atlanta. We wouden de stad eens van iets dichterbij bekijken, maar eenmaal aangekomen bleken er enkel businessgebouwen te staan...niemand kon ons ook aanraden naar waar te gaan. goede start dus.

We besloten dan maar één van de vele shoppingmalls te 'bezoeken', zoals gewoonlijk was de benedenverdieping een heuse schranspartij en kon elke Amerikaan zich tegoed doen aan frieten, pizza, wraps, taarten, pateekes, chips,...( en vandaag was weer zo'n dag waarop iedereen zich geld nog moeite bespaarde om zich eens goed te laten gaan!)
In zo'n mall heb je dus ook heel erg veel winkels (we bedoelen hiermee ongeveer 10x de Zuid in Gent) jammer genoeg voor ons ego, maar gelukkig voor onze portemonnaie hebben ze hier vooral winkels voor de iets marginalere medemens (lees: goedkoop, slechte kwaliteit, slettenkledij, made in El Salvador....). Wanneer je op zoek gaat naar de kwalitatief betere winkels zijn die dan weer heel erg duur ( lees: kwaliteit, veel te duur, handmade....) . We zijn dus van een erg kale reis teruggekomen.

Maar pas de stress, in het terugkeren zijn we er, tot onze grote opluchting, wederom in geslaagd een fles Martini te kopen. Dat madameke aan de kassa vroeg onze ID, maar aangezien ze er niet echt 'employee of the year' uit zag besloten we het erop te wagen en te doen alsof alles in orde was. Zoals ons voorgevoel het voorspelde keek ze eens naar ons paspoort en zei dan dat het goed was...tellen is hier blijkbaar niet van nationaal belang, gelukkig maar!

Vandaag hebben we dus ook kennis gemaakt met een heel ander Amerika, in Atlanta waren er echt heel erg veel kleurlingen en vooral zwarten. We hebben ook echt heel wat marginalen en arme mensen gezien. De mensen gedragen zich hier ook heel anders (ze willen precies allemaal beetje fake-gangsters zijn, met broek tot op de knieën, gouden tanden en vooral veel gouden kettingen, een T-shirt waarin je kan verdwalen en nog vele andere bijzonder geslaagde attributen.)

De betere buurt waar wij in leven is dus 1 deeltje van Amerika, we hebben zo het vermoeden dat er nog heel wat andere deeltjes te ontdekken zijn....

The Waffles

PS: Ons Buurmeisje aka de majorette heeft een nieuwe fiets gekregen en rijdt nu lustig in de straat..we wachten vol ongeduld op de eerste val (hopelijk hier binnenkort foto's van ;-) )

Two Baileys please...

Jaja, je leest het goed...nog net geen 21 en al aan de drank.
We konden niet leven met de gedachte drie volle maanden nuchter op deze aarde te moeten lopen, daarom besloten we vandaag onze kans te wagen en vooral onze slag te slaan!

In een klein restaurantje op Marietta Square werd de drang naar een drankje zo groot dat we besloten ons hart te volgen. Ons zo volwassen mogelijk gedragend (ja, dat was moeilijk) bestelden we een Baileys...

...en ja, we kregen er elk eentje! geen ID nodig voor deze handel, zomaar in de sjakos voor the waffles.

Halelujah...

Marietta High School

Ôla,

Deze morgen werden we gewekt door een stel zingende vogeltjes... een teken dat het eindelijk een iets warmere dag zou worden.
Rond de middag zijn we naar de middelbare school naast de atletiekpiste geweest, een ongelooflijk mooi en prachtig uitgerust complex van ongeveer 4 jaar oud. (In een High School special van News Week staat deze school gerangschikt bij de 100 beste middelbare scholen van de VS.) Dit was er zeker aan te zien, volgens ons is er in België geen enkele school zo mooi uitgerust als deze.

We waren uitgenodigd door mevrouw Edith Nakiyingi, lerares geschiedenis en aardrijkskunde. We hadden haar gisteren ontmoet na de training. De school was toen al gesloten maar ze stelde voor om vandaag terug te komen voor een rondleiding. Toen we vandaag iets voor de middag aankwamen moesten we ons bij de receptie eerst inschrijven, nadien kregen we een visitors badge. Aan de ingang van de school was er ook een politiebureau, we hebben ons dus zoals gewoonlijk als voortreffelijke Belgen gedragen ;-). We dachten eens rustig rond te kijken maar Ms. Nakiyingi had 2 studenten gestuurd om ons te komen ophalen. Voor we het wisten stelde ze ons voor als 2 Belgische gasten en besliste ze dat het volledige lesuur gevuld zou worden met Questions & Answers rond België/Europa - Amerika. De studenten vielen even hard als ons uit de lucht. Het was wel zeer leuk want de studenten waren enorm actief en geïnteresseerd. Het was wel duidelijk een typisch Amerikaans publiek: zeer open en rechtuit. Nadat we onszelf voorgesteld hadden liet mevrouw Nakiyingi enkele studenten aan het woord. Ze kwamen van alle uithoeken van het land, soms zelfs van overzees. Na de introductie bleek dat er welgeteld 1 blank meisje in de groep aanwezig was. Het gesprek verliep heel vlot en het verbaasde ons hoe iedereen naar ons luisterde en heel veel vragen over België bleef stellen. Na een half uurtje werden de rollen omgedraaid en mochten wij de leerlingen vragen stellen. We maakten van de gelegenheid gebruik om het met hen uitvoerig te hebben over het belang van verder studeren. Het fenomeen van 'drop outs' kwam dus ruim aan bod. Iedereen in de klas kende wel iemand die stopte met school voor ze hun middelbaar diploma behaalden. Van de 900 studenten die hun middelbare studies in deze school aanvangen, studeren er ongeveer 350 af...! We vonden het dus onze plicht te praten over de vele voordelen van het behalen van een hoger diploma.

Na het babbeluurtje kregen we een rondleiding in de school door een aantal meisjes uit de klas. We waren het meest onder de indruk van de sporthal (zie foto's).
Na de rondleiding raadden de meisjes ons aan om zo snel mogelijk de school te verlaten... de bel zou weldra gaan rinkelen en we zouden gegarandeerd plat gelopen worden.

Na ons schoolbezoek besloten we snel nog naar de supermarkt te gaan, forget about the fast part... onze auto was een beetje ziekjes: de eerste warme dag ocharme en al geveld door vapeurs, iedere 5 minuten moesten we aan de kant van de baan wachten tot hij terug afgekoeld was. Gelukkig is mecanicien Paul in da house en zal hij het euvel wel snel oplossen.


Toen we eindelijk terug thuis waren ontmoetten we de 3de atleet die Paul traint, LaBronze Garrett. Hij had zijn dochtertje bij, zoals je ziet een super schattig meisje van 2.

zonnige (25°c) kus,

Kim&Helena

First Family Dinner...

Vandaag hebben we onze eerste business lunch met succes afgerond. en wat voor een lunch...

Paul had ons gezegd dat er straks iemand ging komen die wou praten over de marketing rond Bryan Clay. Oké, dachten we, laat hem maar komen...awel toen we hem onze office zagen binnenkomen viel onze mond bijna op de grond! Het was een mooie, welbespraakte, stijlvolle en vooral donkere man..jammer genoeg hebben we in al ons enthousiasme zijn naam niet kunnen onthouden, hij is manager voor tennissers ofzo.

Vanavond heeft Paul zijn vrouw voor het eerst gekookt, iets Iers natuurlijk, en hebben we dus ook voor het eerst allemaal samen rond een tafel gezeten (dat wordt hier blijkbaar niet veel gedaan) en moesten we ook voor het eerst niet onze auto nemen en naar een restaurant rijden...

Onze buurvrouw is nog steeds niet bevallen, en ook Paul zijn bomen staan nog steeds niet in bloei...morgen beter.

The Waffles

PS: foto's van onze Shevy coming soon!

Hallo iedereen,

De laatste 2 dagen waren opnieuw heel druk... Paul neemt ons overal mee naartoe, we hebben hem zelfs zo ver gekregen dat hij ons gisteren naar the mall gebracht heeft ;-).
Voordien kregen we een briefing van Jennifer en Paul omtrent onze stage. De projecten zien er heel leuk uit, Jennifer had voor ons een mapje klaargemaakt waarin alles zorgvuldig wordt uitgelegd. Onze eerste opdracht bestaat er uit company profiles te maken van heel veel (200) bedrijven/brands. Deze profiles moeten ons dan helpen om gepaste sponsors te vinden voor onze atleten. Daarnaast helpen we mee aan de website van www.doylemanagement.com en moeten we een persoonlijke website voor Asafa creëren.

Paul wil ook in een stadje dichtbij een wedstrijd op straat organiseren, waarschijnlijk wordt dit ook iets waar wij aan moeten meewerken. Daarnaast probeert Paul ook een heuse Track Club op te richten op de piste vlakbij ons huis, dit zou een club zijn net zoals we ze in België kennen. Onze ervaring die we in België opgedaan hebben rond dit clubsysteem zal Paul dus zeker ten goede komen want hier in Amerika bestaat dit systeem nog niet. We hebben hier niet echt vaste werkuren, we mogen dus eigenlijk een beetje kiezen wanneer we werken. Paul vertrouwt er op dat alles in orde komt.

Deze ochtend zijn we voor de eerste keer gaan joggen. Samen met Paul en zijn vrouw reden we naar het bos en - thank God - toonde Paul ons het 'populaire, vlakke' paadje zodat we niet met hen de stijle heuvels moesten trotseren... Amerikanen hebben hier de rare gewoonte om tijdens het lopen (ookal hangt hun tong uit hun mond) zeer over-the-top iedereen te begroeten... Europese aso's als we zijn antwoorden we, afhankelijk van de huidskleur, zelden of nooit terug!
Daarnet stond er opnieuw een training op het programma. Robby en Trey hebben deze week eerder een minder intensief programma, het onze daarentegen wordt steeds intensiever aangezien we nu ook full time cameravrouwen zijn.
Robby valt best wel mee, Trey is eerder een aansteller en laat boeren die je, als je je oren goed openzet, misschien wel kunt horen tot in Europa!
Na de training wou Paul ons en zijn atleten het stuk landgoed tonen dat hij met zijn vrouw zou willen kopen en bebouwen (zie foto's). Zoals je ziet is het hier echt zeer mooi en rustgevend...

We kunnen met trots ook melden dat het dochtertje van onze buren over ferme majoretteskills beschikt, een fotootje ter illustratie...

Dit is het zowat voor vandaag,

zoen, K&H

The Waffles...

Hallo,

Gisteren was een zeer lange en vermoeiende dag... maar we hebben ontdekt dat ook zo'n dagen leuk kunnen zijn in Amerika! 's Voormiddags zijn we een kijkje gaan nemen op de training. Al helemaal onder de indruk van het gigantische sportcomplex, hebben we er kennis gemaakt met 2 van Paul's atleten. Den Robby, die we in onze roddelgesprekken tachke noemen (omdat hij zo'n tache de beauté boven zijn lip heeft) en nog een welgekleurd iemand waarvan de naam ons even ontgaat...Nadien hebben we Paul vergezeld in zijn minivliegtuigje: hier hebben we onze 1ste pluim verdiend, aangezien hij nog lessen volgt en nog maar 15 van de verplichte 40 lesuren achter de rug heeft... We zaten dus met een serieus ei in ons broek!!! Allemaal zorgen om niets bleek achteraf.

's Avonds zijn we met Paul en Tachke naar een autoveiling geweest. Paul heeft ons daar een auto gekocht die we gedurende onze internship mogen gebruiken. De pret was al snel voorbij toen bleek dat 1 van ons die auto veilig thuis moest brengen, het was ondertussen al 22u lokale tijd, een niet te onderschatten opdracht dus!

In al onze pret naar het zoeken van geschikte nicknames voor iedereen hier, was het ons volledig ontgaan dat het wel eens kon dat ook zij een koosnaampje voor ons hadden. Ewel, Paul heeft ons gisteren opgebiecht dat iedereen ons The Waffles noemt...! (En ja, ook mensen die we voor de eerste keer ontmoeten noemen ons al lustig The waffles) Om de dag af te sluiten zijn we dan ook iets gaan eten in... The Waffle house.

kiss,

K&H... aka The Waffles

Hey,

Na 10 lange uren vliegen konden we eindelijk, met kriebels in de buik, Paul begroeten! Hij zag er heel wat beter dan verwacht uit met zijn T-shirt en bijpassend klakske ;-)
Natuurlijk reed ook hij met een auto zo groot dat het bijna niet meer te besturen valt, gelukkig kan hij er zelf nog om lachen, hij vermelde er ook meteen bij dat zijn vrouw een beetje een bitch is....maar wij vinden ze echt wel leuk en grappig!

We hebben Jennifer, Paul zijn assistente, nog net kunnen zien voor ze vertrok en ook zij ziet er heel leuk uit.

We wonen in één of andere rijke buurt in een typisch Amerikaanse wijk (onze buurman heeft de Amerikaanse vlag voor zijn deur hangen). Iedereen heeft hier 3 wagens voor de deur staan en er zijn geen afbakeningen in de tuin. We wonen zo'n beetje in de bossen en hier vlakbij begint er een nationaal park waar je kan lopen enzo (Paul stelde ons al voor aan zijn vrouw als de perfecte trainingspartners...mmm NOT!). Paul liet gisteren vallen dat hij vandaag een auto zou gaan kopen voor ons, hopelijk wel want anders wordt het onmogelijk om hier buiten te geraken!

We hebben elk onze eigen kamer en een dubbel bed. Onze kamers zijn verbonden door een badkamer met bad en douche,... allemaal dik in orde dus hier!

Paul zal ons vandaag beetje moeten rondvoeren want we moeten nog inkopen doen...

Lieve groetjes en tot schrijfs,

K&H

We zijn weg!

Yep, t'is zover...

...woensdag 14 maart muizen we er vanonder!
Aangezien jullie ons allemaal heel erg zullen missen, kunnen jullie hier meegenieten van onze avonturen...

veel liefs,

Kim&Helena