Sky Diving

Vorige week vrijdag pikten de jongens ons (ferm en retard) op voor een vier uur durende rit naar Greensboro, North Carolina. Normaal gezien duurt zo’n rit ietsje langer maar Robby wist zijn gaspedaal zodanig goed te vinden dat we er sneller waren dan gehoopt. Bij aankomst bleek al snel dat we in een heel arm stukje Amerika terechtgekomen waren. De universiteit waar de wedstrijd plaats vond was namelijk één van de eerste universiteiten voor zwarte vrouwen in de Amerikaanse geschiedenis. Hoewel de weersomstandigheden ideaal waren voor prachtige prestaties, hadden we eerder gemengde gevoelens na de wedstrijd…

Zowel Robby, Aubrey als Jarrett bereikten de finale. Maar in de finale was het enkel Jarrett die bevestigde door zijn finalereeks te winnen in een goede tijd van 13.58s (amper 5/100 van zijn PB). Robby liep in de reeksen een bijzonder tegenvallende 14.01s, in de finale haalde hij de finish niet. Aubrey liep in zijn reeks 13.71s waarmee hij aantoont dat alles in de goede richting evolueert.

De terugweg hebben we een beetje opgevrolijkt door een street race te houden. Op de eindeloze interstate 85 nam driver Robby het op tegen een Corvette en een BMW. Het feit dat Robby eerder die dag al een wedstrijd verloren had, was een reden te meer om deze keer alles uit de kast te halen, ook al betekende dit soms aan snelheden van 200km/u over de highway te cruisen. Hoewel we met vijf in de auto zaten, hebben we met glans zowel de BMW als de Corvette afgedroogd. We gingen zelfs zo op in het spel dat we onze afrit gemist hebben…
Enkele adrenalinestoten later waren we - zaterdagavond - rond 19u safe&sound thuis. De rest van het weekend hebben we het dan maar iets rustiger aan gedaan.
Met uitzondering van zondag ;-). Het was een mooie en zonnige dag waarop we niet echt wisten wat gedaan.
Paul stelde ons voor om met hem en Don (vriend aan huis en eersteklas levensgenieter), naar de luchthaven te gaan. Zij zouden een beetje oefenen met hun vliegtuigje terwijl wij mee konden vliegen met Luiz, een 22-jarige kerel die met een iets groter vliegtuig skydivers de lucht in vliegt.

Op onze weg naar de luchthaven gingen we nog even langs Don's huis. Naast een buurman met een nest uiltjes in de tuin heeft hij namelijk ook een Harley Davidson, waar we uiteraard eens wilden op meerijden...

Een tijdje later reden we naar een luchthaven die helemaal verstopt lag in een gure buurt dat hier 'het platteland' genoemd wordt.
Na een halfuurtje vliegen besloten Paul en Don om ook eens zo’n skydive te proberen en aangezien wij zeker niet wilden onder doen, besloten we na 30 minuten overleg onze zondag van wat extra adrenaline te voorzien…
Om een lang verhaal kort te maken:

We zijn, elk voorzien van een marginale viespeuk, uit een vliegtuig gesprongen!
We hebben ruim 1 minuut in vrije val ‘gevlogen’ - wat relatief lang was - om dan nadien puur genietend door de lucht te zweven...

Nadien gingen we nog eens mee in het vliegtuigje met Paul en Don. Ze wilden ons een meer tonen in de buurt van de luchthaven.

Ietwat misselijk en uitgeput kwam er dan toch een einde aan het heen en weer gevlieg.
Binnenkort vind je hier enkele foto’s van deze helse onderneming!

Groetjes, Kim&Helena

Ajajajajaj Puerto Rico

Aangezien onze school zo vriendelijk was in mei een vrije week te voorzien (bedankt Serge!) besloten we onze grenzen binnen dit continent nogmaals te verleggen. We dachten “wie naar Florida kan gaan, kan even goed naar de Carraïben gaan”. We besloten At Random een Track Meet uit te kiezen op één van de eilanden… en ja, wat kwam er uit onze trommeldoos: San Juan, Puerto Rico!! Mama, papa, de tickets zijn al besteld en er is geen terugweg meer. Maar we kunnen jullie geruststellen, de prijs van een ticketje naar de Carraïben komt ongeveer overeen met een vlucht binnen Europa.
Voor wie al begint te watertanden: we zullen een extra foto op de blog publiceren.Meer details volgen later…

-xxx-

K&H

Salam Aleikum,

Vorige week doorstonden we onze eerste grote beproeving met de jongens van Doyle Track Club door met ze mee te gaan naar Knoxville, Tennessee voor de Sea Ray Relays. Omdat het weer ook daar bijzonder tegenviel, hebben onze atleten het (niet zo) goed gedaan.
Op de terugweg besloten we een tussenstop te maken in Clemson, South Carolina waar er op dat moment ook een Track Meet doorging op de campus van de universiteit. De meet was niet bijzonder interessant maar wat ons wel trof was het magnifieke landschap rondom de campus en in de streek.

Deze week ondergaan we de beproeving opnieuw, hopelijk deze keer met iets meer succes.
Vrijdag vertrekken we met de jongens naar Greensboro, North Carolina. Deze 5uur durende trip wordt ongetwijfeld een heuse onderneming.
Dus voor alle atleten in België die dit lezen en die zagen over een helse volksverhuizing naar Wallonië: hier in Amerika hebben zelfs de professionele atleten er elk weekend een perpetuum mobile rit voor over om het vereiste wedstrijdritme op te doen. Het besef dat deze wedstrijden hen tot het niveau zullen brengen waarop ze grote wedstrijden en kampioenschappen kunnen winnen, motiveert hen dit te blijven doen.

Deze morgen hebben we de laatste interviews afgenomen i.v.m. onze Newsletter en...
de kogel is door het raam, het paard zit op de kar en de zon stinkt achter een raam... We kunnen met trots melden dat onze eerste, eigenste, schoonste nieuwsbrief binnenkort van de persen rolt. Jennifer was blijkbaar onder de indruk want op de laatste pagina werden 'the interns aka The Waffles' uitvoerig bedankt in wat wij noemen onze one-line of fame.

Binnenkort kunt u hier het weekendverslag raadplegen.

Lieve kus, K&H

Hallo,

Vandaag hebben we alle 25 brieven afgewerkt en op de post gedaan. 'Op de post doen' betekent hier dat je de brieven in je eigen brievenbus legt, vervolgens het rode vlaggetje omhoog zet en (hopelijk) doet de postbode dan de rest. Omdat Jennifer thuis werkt op donderdag en vrijdag heeft ze ons alvast onze volgende opdracht uitgelegd:
Doyle Management geeft een paar keer per jaar een nieuwsbrief uit. Voor de editie van mei zijn wíj de Editors in Chief. We moeten onder andere een artikeltje schrijven over de Track Club die Paul opgestart heeft. Daarnaast plaatsen we 1 van de DMG atleten in de spotlight: Robby Hughes (# 10 IAAF 110mH).
Op vrijdag is er een wedstrijd in Knoxville, Tennessee waar Robby, Labronze, Andrey en tijdelijke trainingsmaatjes Aubrey Herring & Garrett (achternaam mag je kiezen) het beste van zichzelf zullen geven. Aangezien onze nieuwsbrief deze keer ook een feature "DMG on the Road" zal hebben, fungeren wij deze keer als persoonlijke verslaggevers... benieuwd hoe dat afloopt.

Veel liefs en een dikke kus,

K&H

Florida

Je hoort en ziet het goed, we zijn weer een droom armer!

Eline en Valerie, jullie gingen naar Malaga maar onze belofte was dat wij wel ooit naar Florida zouden gaan. Voila hierbij hebben we daad bij woord gevoegd en Florida eens goed onveilig gemaakt. Dit weekend waren het de Florida Pepsi Relays in Gainesville, FL. We wilden gedurende ons verblijf hier in the USA zeker eens naar één van die vele wedstrijden gaan waar high schools, colleges/universities en professionele atleten het tegen elkaar opnemen. We besloten dan maar met de auto de 5 uur durende trip te maken naar Gainesville voor de Florida Relays op vrijdag en zaterdag, het was meteen ook onze eerste opdracht ‘on the field’ aangezien er één van Paul zijn atleten meeliep en wij het dus wel degelijk noodzakelijk vonden ‘coaches badges’ aan te vragen voor ons verblijf. (kwestie dat we ons werk goed kunnen doen ;-)).
Voor wie geïnteresseerd is: Onze auto is helemaal niet meer ziekjes en heeft de trip heel erg goed doorstaan, daarnaast hebben we ook gemerkt dat we wel degelijk voor 30$ elk, heen en terug gereden zijn. Daarnaast bestaat er no such thing als een jeugdherberg in Amerika! We hadden er eentje gevonden dicht bij de universiteit en met ons naïef hoofd een reservatie gemaakt. Wel, een jeugdherberg is hier eerder een ‘shelter’, na inspectie van onze kamer besloten we dan maar dat we beter niet in zo’n behekst huis in een voze buurt kunnen slapen en hebben we een ander hotelletje geboekt. De wedstrijd werd georganiseerd door The University of Florida. Dit is de grootste universiteit van Florida, en ja, groot is ze! De campus was enorm groot, daarnaast was er een volledig uitgeruste atletiekpiste (met grote tribune en ingebouwd researchcentrum), een basketbalarena (daarnaast ook nog een kleinere arena waar de trainingen doorgaan), een American Football stadium, een baseball stadium, een zwemcomplex (indoor en outdoor) en echt nog veeeeeel meer. (Gelieve je kostbare tijd te sparen en geen vergelijkingen te maken met sportcomplexen in België, om een klein voorbeeldje te geven: alleen al de capaciteit van het American football stadium (‘The Swamp’) overtreft dat van het Koning Boudewijnstadium!) De lokale bevolking leeft dan ook enorm mee met THE GATORS (verschillende teams werden dit jaar opnieuw nationaal kampioen en iedereen zal het geweten hebben! De teamspirit is hier ongelofelijk, iedereen is fier op The Gators en de wedstrijden zijn dan ook altijd lang op voorhand uitverkocht). Leuk weetje: de sportdrank ‘Gatorade’ werd op deze universiteit ontwikkeld en dus naar de ‘Gators’ genoemd.

De Relays waarvoor wij naar Gainesville gingen moesten niet onderdoen. Er waren heel wat high schools, colleges en universities afgezakt om aan de wedstrijd deel te nemen. Wat wij heel tof vonden was dat echt iedereen zijn plaatsje had. Van totale high school amateurs die zonder startblok startten tot atletieksterren zoals Danielle Carruthers, Bernard Williams, Lauryn Williams, Latasha Colander, Lashawn Merrit, Debbie Ferguson…iedereen deed onder dezelfde omstandigheden aan dezelfde wedstrijd mee! De professionele atleten namen voornamelijk aan de relays deel, deze relays bouwen ze in hun programma in om zo elke wedstrijd een beetje sterker voor de dag te komen zonder het gevoel te hebben tegen de chrono te lopen en zich te forceren. De meeste topatleten lopen dan ook nog niet zo’n sterke tijden, we vermoeden dat wanneer ze voor het zomerseizoen in Europa aankomen ze klaar zullen zijn voor echte toptijden. De meeste college/university atleten lopen dan weer heel erg sterk. Sommige tijden hou je bijna niet voor mogelijk (vb: sommige vrouwen lopen als tussensplit op de 4X400m 50.5, er zijn universiteiten die met hun relay teams sneller lopen dan sommige landen teams!) deze universiteiten teams lopen elk weekend een andere wedstrijd en richten hun hele seizoen op deze competities, de beste atleten zijn dan ook echte sterren, niet alleen op de universiteit waar ze trainen maar ook in de hele stad!Als we zo zien wat voor sfeer er heerst op deze wedstrijden en hoe de verschillende teams het tegen elkaar opnemen, hebben we echt wel het gevoel dat we iets gemist hebben in ons leven. Hadden we de keuze en het talent gehad een paar jaar geleden (en toen geweten wat we nu weten) oh boy, we zouden nooit onze tijd ‘verdaan’ hebben op Artevelde Hogeschool, of op welke school dan ook in België. De kansen voor atleten zijn hier gewoon zo talrijk en zo aantrekkelijk, afhankelijk van de universiteit waar je heen gaat zal je diploma misschien wel iets beter of minderwaardiger zijn dan dat in België, maar who cares als je dit allemaal kan meemaken! Voor iedereen die het dus leest en de kans zou hebben in Amerika voor een universiteit of college te sporten, laat je niet afschrikken en grijp je kans…No Guts, No Glory!Ons zouden ze het in alle geval geen 2x moeten vragen, hoewel we beseffen dat dit leventje voor ons eerder een droom zal blijven.

Vrijdagochtend hebben we na een stevig ontbijt de trapjes van ‘The Swamp’ (American football stadium) getrotseerd, in onze sport outfit…Na een half uurtje trapjes op en af lopen rondom het stadion vonden we de tijd rijp om ons terug op onze rollen als coaches te concentreren. Voor de rest van de namiddag hebben we in het zonnetje van een levendige wedstrijd genoten. Ahja, eigenlijk was er nog iets dat we al lang eens wilden doen… Bernard Williams, een overbekende Amerikaanse sprinter die olympisch én wereldkampioen relay, Motivational Speaker en Speed Trainer is, is als hij niet op de piste staat ook nog een stand-up comedian. Het is altijd een klein wensje van ons geweest om hete Bernard eens live aan het werk te zien. En ja, we waren weer eens bij de gelukkigen want op vrijdagavond nodigde hij ons uit voor een show in de buurt van ons hotel. Het was een show waarin verschillende stand-up comics hun ding konden doen. Nadat hij ons trakteerde aan de bar was Bernard aan de beurt. Zijn performance was zeer geslaagd, op sommige momenten zelfs hilarisch. Zelfs na de act ging het lachen zeer vlotjes… maar toch gebruikten we onze 3 hersencelletjes en gingen zeer verstandig alleen terug naar ONZE kamer.

Zaterdag was opnieuw een lange competitiedag. Na afloop was er in de buurt van de universiteit nog een party om onder andere de nationale titel van het basketbalteam te vieren. Ongetwijfeld kon men zich er te goed doen aan zeer veel ‘lekkere’ dingen… Maar omdat het toen al zeer laat was (de wedstrijd was enkele uurtjes uitgelopen…) en omdat we stierven van de honger, besloten we om te passen voor het feestgebeuren en zijn we ter voorbereiding van onze autorit de volgende ochtend, flink gaan slapen.

We kunnen met trots melden dat onze auto ons zeer veilig thuis gebracht heeft.
De Las Vegas, Nevada - lol van Paul toen we thuis arriveerden hebben jullie vast al gelezen, hoewel we er nog steeds niet kunnen om lachen heeft Paul het al een beetje PROBEREN goed maken door ons een huissleutel te geven... Nice try!

Tot later voor meer nieuws uit het freeeeezing Atlanta (yes indeed, de chauffageknop is terug zoek),

Coach Kim & Coach Helena

Easter Egg Hunt

Onze ouders verstoppen nog steeds elk jaar trouw chocolade in de tuin op Pasen, het is dan onze job de eitjes te zoeken en op te eten....

Amerika of niet, we konden hier natuurlijk niet onderdoen, dus...

Dit jaar was Kim de paashaas en bestelde een hele lading chocolaatjes in België.
's Morgens in de vroegte stond onze paashaas op en sloop het hele huis rond om de chocolade te verstoppen. En ja, je raad het goed Paul, Karen en Helena waren de kindjes die op Egg hunt moesten gaan. Karen is helemaal gek van chocolade (en zeker Belgische) dus zij was de grootste competitie, hoewel Helena (met een neus voor chocolade) natuurlijk de grote winnaar van de dag was ;-)

De Easter Egg hunt (speciaal georganiseerd door The Waffles) was dus ons eerste grote familiegebeuren en we moeten toegeven dat het een succes was! Paul zijn vrouw is meer en meer aan het ontdooien en met het gratis weggeven van chocolade maken we natuurlijk een extra goede beurt.

Ook Paul is nog steeds heel erg lief, hoewel hij ons vandaag uren uit het huis gesloten heeft en het nog grappig vond ook! Toen we hem verontwaardigd opbelden om te klagen dat het huis gesloten was, zei hij dat hij in Las Vegas, Nevada was en dat Karen enkele uurtjes later wel thuis zou komen... 3u later, en helemaal bevroren in onze auto voor het huis, belde hij ons met een lachje op om te vragen of we al in het huis waren, eum...NEE! De volle 40 min later maakten we op deze paasdag dan toch een wonderbaarlijke verrijzenis mee want onze Jezus zat toch niet in Las Vegas (beter gezegd...hij zat in de WAL-MART! Voor sommigen toch ook wel een beetje Las Vegas).

...onze wraak zal zoet zijn!

PS: Hierbij een paar foto's van wat Amerikanen rond pasen zoal uitsteken met hun tuin en huis. zoals je ziet gaat het om heeeel erg mooie versiering.

PS: Binnenkort verslag van onze trip naar Gainesville, Florida!