Zaterdag hadden we iets belangrijks te vieren, Kim werd namelijk 21 jaar.
We besloten naar Bahama Breeze te gaan, een gezellig open air restaurant en bar in Kennesaw. Net voor we binnen gingen deden we een schietgebedje in de hoop eens mooie mannen aan te treffen... zo mooi waren ze niet maar achteraf gezien bleek het een vruchtbare avond:
Eerst werden we getrakteerd door den David, een dronken 40-plusser die na enkele straffe verhalen plaats maakte voor Steve en Dave. Deze conversatie bleek al snel veel beloftevoller:
Twee entrepreneurs die de merchandising regelen van The Atlanta Braves (baseball) en, aandacht voor het volgende: ze verkopen tickets van 'alle' grote sportmanifestaties en concerten in Atlanta, waardoor ze dus meestal beschikken over de front row seats ;-).
Toen Steve hoorde dat we nog nooit een Baseball Game bijgewoond hebben, stelde hij voor om op zondag met hem en Dave naar de wedstrijd te gaan van The Braves tegen The Philadelphia Phillies. Wij zagen dat wel zitten ja.
De volgende dag kwamen ze ons oppikken om samen naar de wedstrijd te gaan.
We parkeerden ons op een verlaten parking bij een opslagplaats. Niet zomaar een opslagplaats werd snel duidelijk, het was blijkbaar de plaats waar ze hun merchandising stockeerden. De mannen vonden het niet kunnen dat we geen authentieke Bravesoutfit hadden dus nodigden ze ons uit om te 'winkelen' in hun eigenste 'Factory Store'.
Alleen bleek achteraf dat er geen kassa was, wat wij natuurlijk geen probleem vonden ;-)
(We beschikken nu elk over enkele T-shirts, petten en gadgets)
Het resultaat: Het huis staat nu vol met Atlanta Braves gerief, dit terwijl Paul een hevige Boston Red Sox fan is... dat wordt lachen als hij thuiskomt.
De wedstrijd vond plaats in Turner Field, het Olympisch stadion van '96 dat later volledig omgebouwd is tot een Baseball stadion. We hadden tickets vlakbij de dug out.
Gelukkig hadden we ook nog pasjes voor de 755 club zodat we af en toe eens konden aanschuiven aan het overheerlijke buffet en even konden afkoelen in de verkoelde loges.
We sloten de dag leuk af op het terras van Hemmingways op Marietta Square. Steve kent er de baas en er speelde een livebandje.
Vandaag is het Memorial Day, de dag waarop Amerika hun gesneuvelde soldaten herdenkt... en ze hier dus niet werken. Voor ons is het een dag als een ander en werken we dus wel.
Byeeee, Kim&Helena
Monday, May 28, 2007
Tuesday, May 22, 2007
Hallo,
Veel te lang geleden, we know, maar we hebben het dan ook super druk gehad de voorbije weken. De stage-activiteiten en ons eindwerk namen het meeste tijd in beslag. Daarnaast reist Paul steeds meer en meer naar internationale competities waardoor wij ook nog eens de trainersactiviteiten op ons nemen. Onze dagen zijn dus zeer goed gevuld.
Vorige week maandag vertrokken we zeer vroeg naar Puerto Rico via Miami. Het plan was om eerst enkele dagen te genieten van een korte vakantie om ons daarna opnieuw volop te concentreren op het werk.
Goed en wel aangekomen in de hoofdstad van Puerto Rico, San Juan, besloten we maar meteen naar het strand te gaan. Ons hotel was gelegen vlakbij het beste strand van San Juan, dat beloofde dus. Het helder blauwe water en de palmbomen lachten ons al toe vanaf de straatkant, zo ook de locals.
Op woensdag hadden we een boottrip gepland naar een eilandje, Culebra genaamd. Omdat we er zouden snorkelen besloten we om al eens te oefenen op dinsdag... In de plaatselijke Walgreens kochten we voor een spotprijs een snorkelset dat later op de namiddag door aandachtige strandgangers als uiterst professioneel werd gewaardeerd. Iets minder elegant was de wijze waarop we onze sexy attributen effectief gingen gebruiken, maar nu konden we de vissen die aan ons voeten zwommen ten minste ook effectief zien. Tijdens al dat gesnorkel botsten we op een Amerikaanse nerd. Vijf minuten later bleek dat hij ook nog eens een nerd-vriend had, nog eens tien minuten later kregen we elk een rit achterop een jet-ski aangeboden ;-). Later op de avond stemden we in om met de nerds een stapje in de Puertoricaanse wereld te placeren... Het gegeven dat de Puertoricaanse wereld zeer bekrompen en gevaarlijk is samen met het feit dat we op pad waren met 2 US Army nerds, zorgden ervoor dat we rond 23u sliepen als roosjes.
Woensdag was dus boottripdag. Ons uitje was niet goedkoop maar achteraf gezien zeker de moeite waard.
We vaarden eerst naar het prachtige eiland Culebra waar de boot enkele uren stopte. We konden er snorkelen in het helderste water dat we ooit zagen. Het rif was adembenemend: zee-egels, zeesterren, kleurrijke vissen, sand dollars, enz.
Kleine anecdote: Helena heeft een stuk rif vermoord met haar kont (details te verkrijgen via helena_vdp@hotmail.com).
Na een heerlijke lunch op de boot vaarden we verder naar Flamenco Beach, een stukje paradijs dat als 2de beste strand ter wereld gequoteerd werd door Discovery Channel. Gelijk hebben ze: na een zoveelste snorkelpartij besloten we er heen te zwemmen…
Het zachtste witte strand ever, het meest transparante water, golven die we nog net aankonden, een prachtig rif en heel wat waterschildpadnesten, zo mooi!
Maar aan alle mooie dingen komt een eind, na enkele uren waterpret zwommen we terug naar de boot om zo terug te keren naar ons hotel.
Donderdag was het dan tijd om, na enkele dagen vakantie, ons weer volledig te concentreren op wat echt belangrijk was. We maakten de twee uur durende trip naar Ponce, een klein dorpje aan de zuidkant van het eiland.
Paul had weinig voorbereidingen getroffen. Hij verwittigde de meet organizer dat de Waffles op komst waren en gaf ons zijn telefoonnummer. Vanaf dan was het aan ons om alles in goede banen te leiden. We moesten er vooral voor zorgen dat onze atleten niets te kort kwamen en dat ze zich zo volledig konden concentreren op hun wedstrijd.
Tijdens de wedstrijd was er veel ambiance aangezien het Puertoricaanse publiek helemaal in de ban was van enkele Amerikaanse sterren en Puertoricaanse atleten die het uitzonderlijk goed deden.
Aangezien we op zondag zeer vroeg vertrokken in San Juan moesten we al rond 2u ’s nachts naar de luchthaven vertrekken. Samen met enkele andere ongelukkigen vertrokken we opnieuw voor een twee uur durende rit naar San Juan.Na twee x twee uurtjes vliegen kwamen we eindelijk terug thuis. Jammer genoeg was Paul al vertrokken voor een 10-daagse competitietrip in Europa. Het werd dus een rustige zondagnamiddag.Vanaf vandaag zijn we weer intensief beginnen verder werken aan de website voor Doyle Track Club, we hopen er tegen het einde van de week mee klaar te zijn!
Het kan eventjes duren maar we hopen jullie binnenkort te kunnen verwennen met enkele prachtige plaatjes van onze trip naar Puerto Rico.
Tot heel binnenkort.
Lieve kus, Kim&Helena
Veel te lang geleden, we know, maar we hebben het dan ook super druk gehad de voorbije weken. De stage-activiteiten en ons eindwerk namen het meeste tijd in beslag. Daarnaast reist Paul steeds meer en meer naar internationale competities waardoor wij ook nog eens de trainersactiviteiten op ons nemen. Onze dagen zijn dus zeer goed gevuld.
Vorige week maandag vertrokken we zeer vroeg naar Puerto Rico via Miami. Het plan was om eerst enkele dagen te genieten van een korte vakantie om ons daarna opnieuw volop te concentreren op het werk.
Goed en wel aangekomen in de hoofdstad van Puerto Rico, San Juan, besloten we maar meteen naar het strand te gaan. Ons hotel was gelegen vlakbij het beste strand van San Juan, dat beloofde dus. Het helder blauwe water en de palmbomen lachten ons al toe vanaf de straatkant, zo ook de locals.
Op woensdag hadden we een boottrip gepland naar een eilandje, Culebra genaamd. Omdat we er zouden snorkelen besloten we om al eens te oefenen op dinsdag... In de plaatselijke Walgreens kochten we voor een spotprijs een snorkelset dat later op de namiddag door aandachtige strandgangers als uiterst professioneel werd gewaardeerd. Iets minder elegant was de wijze waarop we onze sexy attributen effectief gingen gebruiken, maar nu konden we de vissen die aan ons voeten zwommen ten minste ook effectief zien. Tijdens al dat gesnorkel botsten we op een Amerikaanse nerd. Vijf minuten later bleek dat hij ook nog eens een nerd-vriend had, nog eens tien minuten later kregen we elk een rit achterop een jet-ski aangeboden ;-). Later op de avond stemden we in om met de nerds een stapje in de Puertoricaanse wereld te placeren... Het gegeven dat de Puertoricaanse wereld zeer bekrompen en gevaarlijk is samen met het feit dat we op pad waren met 2 US Army nerds, zorgden ervoor dat we rond 23u sliepen als roosjes.
Woensdag was dus boottripdag. Ons uitje was niet goedkoop maar achteraf gezien zeker de moeite waard.
We vaarden eerst naar het prachtige eiland Culebra waar de boot enkele uren stopte. We konden er snorkelen in het helderste water dat we ooit zagen. Het rif was adembenemend: zee-egels, zeesterren, kleurrijke vissen, sand dollars, enz.
Kleine anecdote: Helena heeft een stuk rif vermoord met haar kont (details te verkrijgen via helena_vdp@hotmail.com).
Na een heerlijke lunch op de boot vaarden we verder naar Flamenco Beach, een stukje paradijs dat als 2de beste strand ter wereld gequoteerd werd door Discovery Channel. Gelijk hebben ze: na een zoveelste snorkelpartij besloten we er heen te zwemmen…
Het zachtste witte strand ever, het meest transparante water, golven die we nog net aankonden, een prachtig rif en heel wat waterschildpadnesten, zo mooi!
Maar aan alle mooie dingen komt een eind, na enkele uren waterpret zwommen we terug naar de boot om zo terug te keren naar ons hotel.
Donderdag was het dan tijd om, na enkele dagen vakantie, ons weer volledig te concentreren op wat echt belangrijk was. We maakten de twee uur durende trip naar Ponce, een klein dorpje aan de zuidkant van het eiland.
Paul had weinig voorbereidingen getroffen. Hij verwittigde de meet organizer dat de Waffles op komst waren en gaf ons zijn telefoonnummer. Vanaf dan was het aan ons om alles in goede banen te leiden. We moesten er vooral voor zorgen dat onze atleten niets te kort kwamen en dat ze zich zo volledig konden concentreren op hun wedstrijd.
Tijdens de wedstrijd was er veel ambiance aangezien het Puertoricaanse publiek helemaal in de ban was van enkele Amerikaanse sterren en Puertoricaanse atleten die het uitzonderlijk goed deden.
Aangezien we op zondag zeer vroeg vertrokken in San Juan moesten we al rond 2u ’s nachts naar de luchthaven vertrekken. Samen met enkele andere ongelukkigen vertrokken we opnieuw voor een twee uur durende rit naar San Juan.Na twee x twee uurtjes vliegen kwamen we eindelijk terug thuis. Jammer genoeg was Paul al vertrokken voor een 10-daagse competitietrip in Europa. Het werd dus een rustige zondagnamiddag.Vanaf vandaag zijn we weer intensief beginnen verder werken aan de website voor Doyle Track Club, we hopen er tegen het einde van de week mee klaar te zijn!
Het kan eventjes duren maar we hopen jullie binnenkort te kunnen verwennen met enkele prachtige plaatjes van onze trip naar Puerto Rico.
Tot heel binnenkort.
Lieve kus, Kim&Helena
Subscribe to:
Posts (Atom)